ใครสนใจนิยายแนวสืบสวนฮานิดๆที่กำลังโด่งดังจากญี่ปุ่น
 
แต่ไม่สนใจเรื่องอิฮั้น...
 
 
ให้ข้ามไปอ่านตั้งแต่ตรง "เข้าเรื่องๆ" ได้เรื่องเลยนะคะ 
 
 
ปล. คำเตือน บทแรก แนะนำเรื่อง แนะนำตัวละคร โปรดระวัง ความน่าเบื่อที่มีอยู่ประปราย
 
 
ปล.2  หน้าปกหน้าตาแบบเนี้ย↓↓
 
 
 
 
ตกใจมากมายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
 
เพิ่งทำบล๊อกได้ 4 วัน
 
แต่ได้ขึ้น hot post 2 วันรวดแร้ววววววววว *0*
 
 
 
เมื่อวานนี้ มีคนมาดูบล๊อกเกิน 1000 คนในวันเดียว *0*0*0*0*
 
 
 
ดีใจ๊
 
ตกใจ๊
 
และไม่คาดคิด
  
อาริกาโตะ ทุกๆคน ทุกๆคอมเมนท์มา ณ ที่นี้ค่ะ (>U<)
 
 
 
และอย่าเพิ่งคิดว่าเราอู้เรื่องวาดการ์ตูน...
 
 
พอดีเมื่อวานมีการบ้าน(กับทีวีที่อยากดู 3เรื่องติดต่อกัน *-*)
 
แล้ววันนี้ก็ยังอยู่มหาลัยค่ะ...
 
 
 
ไว้กลับไปจะวาดการ์ตูนมาอัพต่อนะ
 
อย่าเพิ่งเบื่อนะค้า~ ( ><)ノ♥♥♥
 
 
 
 
เข้าเรื่องๆ
 
 
อันนี้เป็นเอนทรีนอกเรื่องลัลล้านะคะ
 
คืออิฮั้นไปเจอหนังสือนิยายขายดีที่นี่เล่มนึง
 
โด่งดังมาได้ซักพักละ ตอนนี้ขายได้กว่า 7-8แสนเล่ม *0*
 
 
เลยลองไปซื้อมาอ่านดู...
 
แล้วก็เลยอยากแปล *0*
 
 
เล่นๆ......
 
 
 
เป็นแนวสืบสวนเบาๆค่ะ เด็กอ่านได้ ผู้ใหญ่อ่านดี
 
จุดขายอยู่ที่ตัวเอก
 
 
 เอาง่ายๆเลยนะ...
 
 
มันเป็นเรื่องของ คุณหนูนักสืบ
 
กับพ่อบ้านปากหมา......... แบบนี้.............
 
 
 
"ขอประทานโทษนะครับ ไม่ทราบว่าตาของคุณหนู เป็นแค่รูประดับหน้าเหรอครับ"
 
 
ถ้าสนใจ ก็เชิญอ่านบทแรก ตอนแรกได้เลยค่ะ
 
 
 
ปล. เพิ่งเคยแปลหนังสือยาวๆ
 
ถ้าเจอคำผิด หรือคำที่ใช้แปลกๆ ก็บอกกันหน่อยนะค้า *-*
 
ใครหาเจอ เอาไปเลย สิทธิ์ลัลล้า 1 วันเต็มๆ (>▽<)
 
 
 
 
"บทที่ 1: กรุณาถอดรองเท้าเวลาเข้าฉากฆาตกรรมด้วยนะครับ"
 
     หน้าแมนชั่นห้องหนึ่ง เมื่อโฮโช เรย์โกะกดกริ่ง ประตูห้องก็แง้มเปิดออกทั้งๆที่ยังคล้องโซ่ล๊อคประตูไว้จากด้านใน ใบหน้าของชายคนหนึ่งโผล่มาจากซอกประตูนั้น พอสารวัตรคาซามัทสึริที่ยืนอยู่ข้างๆเรย์โกะยื่นตราประจำตัวตำรวจให้เขาดู ทาชิโร่ ยูยะ ก็หน้าเปลี่ยนสีในทันที ดูท่าทางเขาคงไม่ได้คาดคิดและไม่ค่อยพอใจกับการมาเยือนครั้งนี้ของพวกเราซักเท่าไหร่ แต่เรย์โกะก็เข้าใจเรื่องนั้นดี มันก็ช่วยไม่ได้นะ คงไม่มีใครคิดว่าอยู่ดีๆจะมีตำรวจมาหาถึงบ้านหรอก คนที่ยินดีต้อนรับตำรวจในสถานการณ์แบบนี้คงยิ่งมีน้อยเข้าไปใหญ่
 
     "คุณตำรวจมีธุระอะไรกับผมหรือครับ"
 
     "คืองี้ครับ" สารวัตรคาซามัทสึริเริ่มแจงธุระ "ผมมีเรื่องอยากถามคุณ เกี่ยวกับผู้หญิงที่ชื่อ โยชิโมโตะ ฮิโตมิ หน่อยน่ะ"
 
     "ดะ เดี๋ยวสิครับ คุณตำรวจ ทำไมพวกคุณถึงมาถามเรื่องแบบนั้นล่ะครับ? เธอไปก่อเรื่องอะไรไว้งั้นเหรอครับ?"
 
     "อืม แบบนี้แสดงว่า คุณยังไม่รู้ล่ะสิ?" สารวัตรคาซามัทสิระทิ้งช่วงซักพักราวกับจะดูปฏิกริยาของฝ่ายตรงข้าม ก่อนจะบอกความจริงออกไป
 
     "คุณโยชิโมโตะ ฮิโตมิ ถูกฆาตกรรมเมื่อคืนนี้ครับ"
 
     "ว่าไงนะ!" สีหน้าของทาชิโร่ ยูยะแสดงถึงความตกตะลึงอย่างรุนแรง ก่อนที่เขาจะปลดโซ่ที่คล้องประตูออก และเดินออกมานอกห้อง ในสภาพที่ใส่รองเท้าแล้วเรียบร้อย
 
     "เข้าใจแล้วครับ เราไปหาที่อื่นคุยกันเงียบๆดีกว่า"
 
     ทาชิโร่ ยูยะไม่ได้เอ่ยชวนตำรวจทั้งสองเข้าไปในห้อง ซ้ำยังรีบปิดประตูราวกับจะไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาเข้าไปในห้องได้แม้แต่ก้าวเดียว แต่ก่อนที่ประตูจะปิดลงนั้น เรย์โกะก็ได้เห็นอะไรบางอย่างเข้า ท่ามกลางรองเท้าผ้าใบและรองเท้าหนังที่วางระเกะระกะอยู่ที่พื้นนั้น มีรองเท้าส้นสูงสีขาวคู่หนึ่งวางชิดมุมอยู่อย่างเงียบๆ
 
     มิน่าล่ะเขาถึงไม่อยากให้เราเข้าไปในห้อง แฟนใหม่ของเขาคงอยู่ในห้องนั้นด้วยล่ะสิ แล้วความคิดของเรย์โกะก็พลันย้อนกลับไปถึงภาพเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่ได้เห็นมาเมื่อวาน
 
     โยชิโมโตะ ฮิโตมิที่ถูกฆ่าตายไม่ได้ใส่รองเท้าส้นสูงหรอก เธอใส่รองเท้าบู๊ทต่างหาก
 
 
 
 *****************************
 
 
     ถ้ามีรถจากัวร์สีเงินจอดอยู่ใกล้ๆกับสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรมในเมืองคุนิตาจิล่ะก็ เดาได้เลยว่านั่นต้องเป็นรถของสารวัตรคาซามัทสึริอย่างแน่นอน เมืองคุนิตาจินี้ไม่ใช่ที่ๆจะเห็นรถจากัวร์สีเงินกันได้ง่ายๆ  ยิ่งคดีฆาตกรรมยิ่งไม่มีทางเกิดขึ้นในเมืองนี้ได้บ่อยๆแน่นอน
 
     วันเสาร์ที่ 15 ตุลาคม ตอนหนึ่งทุ่มครึ่ง บริเวณทางออกฝั่งใต้ของสถานีคุนิตาจิที่เชื่อมกับถนนไดกาคุโดริ ซึ่งอยู่กลางเมืองอันสวยงาม และโชยไปด้วยกลิ่นวัฒนธรรมเก่าแก่ มีผู้คนมากมาย ทั้งเด็กนักเรียนและคนทำงานกำลังสัญจรไปมาอย่างคึกคัก แต่อีกด้านหนึ่ง ในบริเวณทางออกฝั่งเหนือของสถานี ซึ่งห่างออกไปด้วยระยะทางเดินเพียงแค่ไม่กี่นาที ในถิ่นที่พักอาศัยธรรมดาๆแถวนั้นกลับกำลังคึกคักเพราะเหล่าตำรวจในเครื่องแบบ
 
     ที่เกิดเหตุคือตึกอพาร์ตเมนต์ 3 ชั้นแห่งหนึ่ง สารวัตรคาซามัทซึริคงมาถึงก่อนแล้วสินะ โฮโช เรย์โกะรีบลงจากรถตำรวจ แล้วชำเลืองมองรถจากัวร์ที่ถูกจอดไว้ข้างทางด้วยหางตา ก่อนจะก้มลงลอดใต้เทปสีเหลืองที่ถูกคาดไว้เพื่อกั้นคนนอกไม่ให้เข้าไปในสถานที่เกิดเหตุ เธอเดินขึ้นไปตามบันไดเหล็กนอกตัวอาคาร ก่อนจะไปถึงห้อง 304 ของผู้ตาย หลังจากกล่าวทักทายเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เฝ้าสังเกตุการณ์อยู่หน้าห้อง เธอก็ก้าวเข้าไปในห้องที่เกิดเหตุฆาตกรรม ห้องนั้นเป็นอพาร์ตเมนต์ธรรมดาๆที่มีห้องนอนแค่ห้องเดียว เหมาะสำหรับผู้เช่าที่อาศัยอยู่คนเดียวทั่วๆไป ตรงทางเข้ามีพื้นที่แคบๆสำหรับถอดรองเท้า จากนั้นก็เป็นทางเดินที่ถูกปูพรมไว้ ซึ่งตอนนี้มีร่างของสารวัตรคาซามัทสึริกำลังยืนจังก้าอยู่ในชุดสูทพร้อมเสื้อกั๊กอย่างดีจากอังกฤษ
 
     "ไง มาถึงจนได้นะ ฉันกำลังห่วงอยู่เลยว่าเธอจะไปหลงทางที่ไหนรึเปล่าน่ะ คุณหนู"
 
     "ขอโทษนะคะที่ฉันมาสาย" เรย์โกะก้มหัวลงอย่างสุภาพ แต่เธอก็ไม่ได้ยอมแพ้ไปซะทีเดียว
 
     "เอ่อ ช่วยหยุดเรียกฉันว่า "คุณหนู" ซักทีได้มั้ยคะสารวัตร เดี๋ยวคนอื่นจะทำตามน่ะค่ะ"
 
     "อ้าว งั้นเหรอ" ว่าแล้วสารวัตรคาซามัทสึริก็เอียงคอน้อยๆ ราวกับจะถามว่า "แล้วมันผิดตรงไหนล่ะ?"
 
     สารวัตรคาซามัทสึริเป็นหนุ่มโสดอายุ 32 ปี แต่เขาไม่ได้เป็นแค่หนุ่มโสดธรรมดาๆทั่วไป พ่อของเขาเป็นประธานบริษัทผลิตรถยนต์ "คาซามัทสึริ มอเตอร์ส" ซึ่งก็หมายความว่าเขาเป็นทายาทผู้ร่ำรวย เป็นทายาทที่ยังโสดและร่ำรวย แถมยังเป็นตำรวจประจำอยู่ที่กรมตำรวจคุนิตาจิ และมียศเป็นถึงสารวัตร หลายๆคนอาจจะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องมาเป็นตำรวจ และพอถามว่า "ทำไม?" เขาก็จะยิ้มแบบไม่ยี่หระ แล้วตอบว่า
 
     "ที่จริงผมอยากเป็นนักเบสบอลอาชีพมากกว่านะเนี่ย" ซึ่งเป็นคำตอบที่ไม่รู้ว่าเป็นคำตอบตรงไหน แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องโกหกซะด้วย เคยได้ยินมาว่า ตอนเขาอยู่ม.ปลาย เขาก็มีชื่อเสียงในวงการน่าดูเลยทีเดียว
 
     สรุปว่า ถ้าจะอธิบายชีวิตของสารวัตรคาซามัทสึริอย่างง่ายๆ ก็คงประมาณว่า "ลูกชายเจ้าของบริษัทผลิตรถยนต์ยักษ์ใหญ่ ที่พลาดโอกาสเข้าร่วมทีมเบสบอลระดับประเทศ ก็เลยลองมาสอบเป็นตำรวจเล่นๆ แล้วดันสอบติด เลยได้มาเป็นตำรวจจนทุกวันนี้"
 
     โฮโช เรย์โกะแพ้ทางสารวัตรจริงๆ แต่สารวัตรก็ไม่ได้รู้สึกถึงเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย คนที่ความรู้สึกช้าขนาดนี้เป็นถึงสารวัตรได้ยังไงก็ไม่รู้
 
     "ผู้ตายชื่อ โยชิโมโตะ ฮิโตมิ อายุ 25 ปี ทำงานเป็นพนักงานชั่วคราวและเป็นเจ้าของห้องนี้ด้วย ลองไปดูสภาพศพสิ" สารวัตรชี้ไปยังประตูที่อยู่สุดทางเดินสั้นๆนั้น เรย์โกะเปิดประตูอย่างหวาดๆและย่างเท้าเข้าไปในห้องที่เกิดเหตุ ห้องนั้นมีขนาดกว้างราว 6 เสื่อ (ประมาณ 16 ตรม.) และปูด้วยพื้นไม้
 
    ร่างของผู้ตายนอนคว่ำหน้าอยู่ตรงประตูพอดี มือและเท้ากางออก แต่โชคยังดีที่ตัวผู้ตายไม่มีบาดแผลเลือดออก ดูท่าทางผู้ตายคงจะถูกรัดคอจนขาดอากาศหายใจตายในที่สุด เรย์โกะแอบโล่งอกนิดหน่อยเพราะเธอนึกว่าจะต้องเจอกับสถานที่เกิดเหตุนองเลือดที่โหดเหี้ยม แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกสะกิดใจกับภาพที่อยู่ข้างหน้า สาเหตุมาจากสิ่งของบางอย่างที่ผู้ตายสวมใส่อยู่ กระโปรงยีนส์มินิสเกิร์ต เสื้อแนวคันทรี่ เธอยังสวมเป้เล็กๆไว้กลางหลังอยู่เลย นี่เป็นชุดสำหรับออกไปข้างนอกแน่นอน แถมเธอยังใส่รองเท้าอยู่ด้วย พูดให้ถูกก็คือเป็นรองเท้าบู๊ตสีน้ำตาล แต่จะมีใครใส่รองเท้าบู๊ตในห้องเหรอ นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ปกติซะแล้ว
 
     ในขณะที่เรย์โกะพยายามเรียบเรียงเหตุการณ์อยู่ในใจ ก็มีเสียงดังรบกวน ไม่สิ เสียงให้คำแนะนำจากสารวัตรคาซามัทสึริที่ยืนอยู่ข้างๆดังขึ้น
 
     "สมมติฐานที่ง่ายที่สุดคือ ผู้ตายถูกใครบางคนทำร้ายตอนที่เพิ่งกลับมาถึงบ้าน เธอพยายามจะต่อสู้ขัดขืน แต่ก็สู้แรงคนร้ายไม่ได้จนมาถูกฆ่ารัดคอตายอยู่ในห้องนี้ แต่จริงๆแล้วมันคงไม่ใช่แค่นั้น ดูนี่สิ โฮโชคุง ทั้งๆที่ผู้ตายสวมรองเท้าบู๊ทอยู่แท้ๆ แต่บนทางเดินจากหน้าบ้านจนมาถึงห้องนี้ไม่มีรอยเท้าเหลือติดอยู่เลยซักนิด พื้นไม้ในห้องนี้ก็ไม่มีรอยอะไรเลยเหมือนกัน! เธอไม่คิดว่ามันแปลกๆบ้างเหรอ"
 
     ไม่ต้องมาพูดให้ฟังแบบนี้หรอก ฉันเองก็รู้สึกว่ามันแปลกตั้งแต่เห็นแวบแรกแล้วล่ะ ทีแรกเรย์โกะกะว่าจะพูดออกไปตรงๆแบบนั้นแล้ว แต่ก็เกรงว่าอาจจะทำให้ผู้บังคับบัญชาอารมณ์เสียขึ้นมา เธอเลยตัดสินใจจะเล่นตามน้ำไปกับสารวัตรด้วย
 
     "เป็นอย่างที่สารวัตรพูดจริงๆด้วยนะคะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
โอ้ววววววววววว มันยาวดี นี่แค่ 4 หน้า จากทั้งหมด 35 หน้าค่ะ วันนี้ขอหยุดไว้แค่นี้ก่อนละกัน
 
อยากดูเสียงตอบรับว่ามีคน(ทน)อ่านได้แค่ไหนน่ะ พอดีมันยาวเกินคาด... แหะๆ.....
 
จะมีใครอ่านมั้ยน้อ -.-
 
 
 
 
เอ้า คิดว่าใครเป็นคนร้ายเอ่ย??
 
(ตัวละครออกมายังไม่หมดก็จะให้เดาละ ถ้าเดาถูกนี่ เอ็งจะเก่งกันเกินไปหน่อยละม้างงงงงง )
 ヾ(・∀・;)オイオイ

Comment

Comment:

Tweet

#20 By (27.55.235.219|27.55.235.219) on 2015-01-01 23:19

ถ้าแปลต่อ แยก category ให้ได้ไหมคะ เราเป็นแฟน(พระเอก)ละครเรื่องนี้อะค่ะ อยากอ่าน แต่หาไม่เจอเลยไม่ทราบว่ามีแปลต่อหรือป่าว

ขอบคุณเรื่องราวดีๆนะครับ

#18 By คนึงนิด on 2012-03-20 00:21

น่าสนใจดีครับผม

#17 By ข่าวดารา on 2012-03-20 00:20

อยากอ่านต่ออ่ะ ชื่อตอนกับชื่อเรื่องเท่มากๆเลย
ปกสวย อยากได้มั่งจัง แต่อ่านญี่ปุ่นไม่ออก
เพราะงั้น...ช่วยหน่อยนะค๊าาา

#16 By Fleur on 2011-08-06 21:45

ขี้เกียจอ่านง่ะท่าน (ซะงั้น 555)

sad smile

#15 By BeNDo*RinGa on 2011-07-21 15:54

สนุกอ่ะ ชอบๆ แปลอีกนะคะ

#14 By ccpucca (101.108.121.218) on 2011-05-27 11:34

แค่ "ขอประทานโทษนะครับ ไม่ทราบว่าตาของคุณหนู เป็นแค่รูประดับหน้าเหรอครับ" ก็ฮาแตกแล้วอ่ะ ฮ่าๆๆๆๆ open-mounthed smile

#13 By aom on 2011-05-25 06:10

อ่านนะจ๊ะ ฮ่าาาา แปลต่อๆ

#12 By ป้าแอ๊นจ้า on 2011-05-20 00:56

น่าสนุกมากครับ

#11 By kuroneko on 2011-05-06 19:51

มาติดตามด้วยคนค่า~big smile

#10 By Kimiko Rie on 2011-05-04 16:05

ชอบจัง จขบเก่งยุ่นจังเลย
ขอตอบว่าจขบเป็นคนร้ายค่าาาาา /โดนถีบออกจากบล็อก

#9 By あああ (58.9.90.150) on 2011-05-01 16:00

น่าสนใจมากค่ะ
โดยเฉพาะพ่อบ้านปากมอม
อยากอ่านมากไอ้วาจาผู้ดีเฉียดเฉือนแต่ทำคนตายได้
555
รูประดับหน้า คิดได้

#8 By Iriss on 2011-04-30 21:27

ชอบตรงคำโปรยมากๆค่ะ
ตาของคุณหนูมีไว้เป็นเครื่องประดับหน้าหรือครับ
โอ้ว สุภาพมากค่ะ วาจาเฉียนแบบผู้ดีแต่มีตาย

#7 By Iriss on 2011-04-30 21:25

ถ้าจะไม่ชอบก้อคือ..ลงให้น้อยจัง อย่าให้นาน จัดมาซ้าาาาconfused smile open-mounthed smile Hot! Hot!

#6 By แจม on 2011-04-28 19:16

รออ่านต่อนะครับdouble wink

#5 By ลิงแว่น on 2011-04-28 19:06

รอตอนต่อไปนะคะcry
ชอบคะๆ น่าสนใจมากกopen-mounthed smile

#3 By i'm planing on 2011-04-28 17:20

โอ้วว น่าสนใจมากค่ะ

เดี๋ยวเลิกงานแล้วจะตามมาอ่านนะ

#2 By tapum on 2011-04-28 15:39

เอ หน้าปกน่าสนใจมากค่ะ คุณพ่อบ้านปากมอมแบบนี้ก็ยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่เลย ขอติดตามด้วยคนนะคะ แฮ่ๆๆopen-mounthed smile

#1 By Tiny Raindrops on 2011-04-28 15:33